ภาพความเคยชินวันเหล่านั้น
มองไปทางไหนฉันก็เจอแต่น้ำตา
อยากที่จะหนีความเป็นจริง
ให้พ้นความทรงจำ ให้ชีวิตฉันเดินต่อไปซักที

แต่จะหยุดมันยังไง บอกให้ใจมันลืมเธอ
สั่งสมองให้คอยควบคุม..ใจ
แต่จะสั่งการยังไง ก็ฉุดใจไว้ไม่ไหว
เมื่อสมองและหัวใจไม่ยอมเดินไปด้วยกัน

และฉันต้องทำอย่างไร เมื่อความคุ้นเคยที่เราเคยมี
ยังทำร้าย ฉันจนวันนี้ อีกนานไหมกว่าใจฉันจะเคยชิน
กับการ…ไม่มีเธอ

ถึงแม้ฉันฝืนใจแค่ไหน มันก็ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย
เบื่อที่ต้องเห็นภาพเดิมเดิม พอแล้วความทรงจำ
โปรดอย่าทำให้ฉันเจ็บกว่านี้เลย

อีกนานไหมกว่าใจฉันจะเคยชิน กับการไม่มีเธอ